Μητάτα

To χωριό των Μητάτων βρίσκεται στην ενδοχώρα των Κυθήρων, κεντρικά – ανατολικά. Είναι χτισμένο στην άκρη, στα φρύδια ενός οροπεδίου και μπροστά του απλώνεται μία καταπράσινη κοιλάδα με πολλούς κλιμακωτούς κήπους που ποτίζονται με τρεχούμενα νερά από τις πηγές. Η θέα είναι φανταστική, μπροστά στην κοιλάδα με το φαράγγι του Τσάκωνα να ξεπροβάλει από τα δυτικά. Απέναντι από τα Μητάτα βρίσκονται τα Βιαράδικα. Οργασμός πυκνής βλάστησης όλων των ειδών δένδρων και θάμνων δημιουργεί ένα τοπίο μοναδικό. Παλαιότερα στα περιβόλια της κοιλάδας φυτεύονταν γνωστά λαχανικά και οποροφόρα δέντρα.

Στα Μητάτα φύεται η μοναδική ποικιλία μηλοροδάκινου, γνωστή με την επωνυμία «μαστοί της Αφροδίτης». Το έδαφος των Μητάτων σε αρκετά σημεία είναι αμμώδες και ανάμεσα ξεπροβάλλουν εκατομμύρια κοχύλια απολιθωμένα. Είναι γνωστό ότι τα Κύθηρα έχουν αναδυθεί μέσα από τη θάλασσα, οπότε αυτή η περιοχή κάποτε αποτελούσε βυθό.

Τα Μητάτα ονομάστηκαν έτσι επειδή από παλαιά, εκεί διατηρούνταν πολλές στάνες – μητάτα, δηλαδή εργαστήρια τυροκομικής. Οι βοσκοί μάντριζαν τα ζώα τους στις άφθονες σπηλιές που υπάρχουν στην περιοχή. Μπορεί κανείς να επισκεφτεί σήμερα το φαράγγι που είναι προσπελάσιμο με  νερόμυλους, βάθρες και τρεχούμενο νερό και να πάει στις σπηλιές και τις εκκλησιές, οι οποίες διασώζουν απίθανες τοιχογραφίες. Η Παναγία η Σπηλιώτισσα, η «Μαύρη Σπηλαία», ο «σκύλος και η γάτα» είναι τα πιο γνωστά αξιοθέατα. Ρωτήστε τους ντόπιους να σας κατευθύνουν. Η πηγή του χωριού βρίσκεται προς τη ρεματιά. Εκεί μπορείτε να ξαποστάσετε και να κάνετε ένα πικ-νικ. Θα δείτε μάλιστα και γούρνες όπου οι νοικοκυρές ακόμη και σήμερα πλένουν τις κουβέρτες και τα στρωσίδια τους.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τις αγροτικές δραστηριότητες, ενώ το χωριό πλέον διαθέτει από τα πιο όμορφα καταλύματα του νησιού. Τα Μητάτα είναι γνωστά και για το φεστιβάλ του Κρασιού που γίνεται κάθε καλοκαίρι, το μήνα Αύγουστο. Ο σύλλογος «Μυρτιά» που διοργανώνει τη γιορτή αυτή είναι από τους πιο δραστήριους και δυνατούς.

Κορυφή
  • «Σε αντίθεση με τη γενική στειρότητα του εδάφους, στο νησί αφθονούν οι εκκλησίες…» John Galt, Άγγλος περιηγητής, 19ος αιώνας