Ο Θέμης ο κουρέας, ο αλατάς!

02/09/2010

Μία συνέντευξη του Θέμη Καλοκαιρινού στην εφημερίδα "Τα Νέα" και στο συντάκτη Πέτρο Στεφανή αναδημοσιεύουμε εδώ στο Visit Kythera. Εξαιρετικά τα όσα μας λέει ο συμπατριώτης μας Θέμης.

«Εδώ και τριάντα τρία χρόνια μαζεύω με τα χέρια μου το φυσικό, θαλασσινό αλάτι και το πουλώ. Είναι υπόθεση
πάρα πολύ δύσκολη, σχετικά επικίνδυνη, έτσι όπως περπατάς πάνω στα βράχια. Οι παλιοί έλεγαν πως αν θες να καταραστείς κάποιον, πες του να γίνει αλατάς ή καμινάρης, να δουλεύει ασταμάτητα μες στη ζέστη...».

Αυτές τις μέρες θα «χτυπήσει» σε δημοπρασία μία από τις αλυκές του νησιού του. Για έναν ολόκληρο χρόνο που θα τη νοικιάζει προς 300 ευρώ, θα βγάζει απ΄ αυτήν το αλάτι της για ένα δεύτερο μεροκάματο. Κουρέας στο Λιβάδι των Κυθήρων, ο 38χρονος Θεμιστοκλής Καλοκαιρινός ετοιμάζεται και πάλι να πιάσει δουλειά στις νοτιοανατολικές βραχώδεις ακτές, στον Αβλέμονα, να ξεκινήσει την προεργασία για τη φετινή σοδειά του. «Από πέντε χρονών θυμάμαι που το μάζευαν ο πατέρας κι ο θείος μου. Το έβαζαν σε τσουβάλια πάνω στο γαϊδουράκι κι εγώ τότε το έσερνα φορτωμένο ώς το σπίτι. Δώδεκα χρόνια τώρα, έχω αναλάβει μόνος μου πλέον τη δουλειά. Και φέτος, σε λίγες μέρες, τραβώντας με αντλία το θαλασσόνερο, θα αρχίσω να ποτίζω ξανά, σαν περιβόλι, ανά εικοσαήμερο, τις αυτόπηκτες αλυκές μου- τις αμέτρητες φυσικές κοιλότητες μεταξύ των βράχων. Θα χρειαστεί ζέστη κι αεράκι μέχρις ότου τελικά το νερό εξατμιστεί κι απομείνει, ένα μήνα αργότερα, το αλάτι», ιστορεί στα «ΝΕΑ».

«Το κάθε μάζεμά του διαρκεί ώς και δέκα μέρες. Με τρυπητή κουτάλα, το συγκεντρώνω μόνος μου καθημερινά από τις πεντέμισι το πρωί, προτού δηλαδή ο ήλιος γίνει αφόρητος. Το ίδιο σκηνικό, το λεγόμενο και “σεφέρι”- εναλλάξ πότισμα και μάζεμα- το επαναλαμβάνω ολόκληρο το καλοκαίρι, μέχρι και τα τέλη Σεπτεμβρίου. Ο καιρός, πάντως, μπορεί να μειώσει ώς και στο μισό την παραγωγή μου: με τις φουρτούνες τα κύματα ανεβαίνουν και η θάλασσα ξεπλένει το νερό που έχω ρίξει στην αλυκή μαζί και το αλάτι που ήδη έχει μαζευτεί εκεί. Το ίδιο και η βροχή που πέφτει και το λειώνει...», λέει.

Καιρού επιτρέποντος, ωστόσο, θα βγάλει καλάθι καλάθι ώς κι έναν τόνο αλατιού σε ετήσια βάση. «Το φορτώνω σε σακιά κι από κει στον ώμο μου για το αμάξι. Στο σπίτι πια, το λιάζω για τριάντα μέρες, μέχρι να στεγνώσει καλά, κατόπιν το καθαρίζω, πριν το τσουβαλιάσω. Στο τέλος, το πουλώ προς 5 ευρώ το κιλό στην τοπική αγορά, με ξέρουν πλέον κι έρχονται ή μου τηλεφωνούν οι ντόπιοι. Υπάρχουν, βέβαια, και χρονιές που δε φεύγει όλη η ποσότητα».

Δείτε όλα τα νέα

Κορυφή